|
ستاره شناسی ، علمی است که با مشاهده و توضیح وقایعی که در خارج از زمین و جو آن رخ میدهد سر و کار دارد. این علم منشا پیدایش و خواص فیزیکی و شیمیائی اشیائی که قابل مشاهده در آسمان بوده (و خارج زمین قرار دارند) و همینطور فرآیندهای منتجه از آنها را مطالعه میکند. در طی قسمتی از قرن بیستم ، ستاره شناسی به سه شاخه تقسیم شده بود: محاسبات نجومی ، مکانیک آسمانی و فیزیک نجومی. حالات برجسته متداول فیزیک نجومی در نامگذاری گروههای آموزشی دانشگاهی و موسسات درگیر با تحقیقات نجومی متجلی میشود:
سدنا دهمین سیاره منظومه شمسی می باشد. سیاره ای که نام علمی آن «یوبی ٣١٣، ٢٠٠٣» و قطر آن١١٨٠تا ٢٣۶٠ کیلومتر است. این سیاره توسط ستاره شناسانی در کالیفرنیا و هاوایی در سال ٢٠٠٣ کشف شد. اما اخیرا انجمن بین المللی اختر شناسی سیاره بودنش تایید شد. فاصله این جرم از خورشید دو برابر فاصله پلوتو تا خورشید است. جرم این سیاره حداقل به اندازه پلوتو است. به گفته اخترشناسان جنس این سیاره از یخ و توده های سنگ است. سدنا سردترین جرم منظومه شمسی می باشد به طوری که درجه حرارت آن هرگز از منهای ٢۴٠ درجه سلسیوس تجاوز نمی کند. تقسیمات ستاره شناسیستاره شناسی به چند شاخه تقسیم میگردد. اولین تقسیم بندی بین ستاره شناسی نظری و ستاره شناسی شهودی میباشد. مشاهده گرها روشهای مختلفی را برای جمع آوری اطلاعات درباره حوادث بکار میبرند، اطلاعاتی که بعدا توسط نظریه پردازان برای ایجاد تئوریها و مدلهایی ، برای شرح مشاهدات و پیش بینی حوادث جدید بکار میرود. حوزههای مطالعه همچنین به دو طریق دیگر تقسیم بندی میشوند: موضوعی ، که معمولا به منطقه فضا (مثلا ستاره شناسی کهکشانی) یا مسائل اشاره شده (مانند تشکیل ستاره یا کیهان شناسی) بستگی دارد؛ یا به روش مورد استفاده برای گرد آوری اطلاعات (بطور مبنائی ، چه ناحیهای از طیف الکترومغناطیس استفاده میشود). در حالیکه تقسیم بندی اولیه به هر دوی مشاهده گر و نظریه پرداز مربوط میشود، دومی مربوط به مشاهده گرهاست(نه کاملا) ، چون نظریه پردازها سعی میکنند از اطلاعات موجود در تمامی طول موجها استفاده کنند و مشاهده گرها اغلب بیش از یک منطقه از طیف را مشاهده میکنند.......................................................................
|
|
|


